smallyellowfish

Stand up or sit down?

28/05/2006

Παρασκευή, zapping μπροστά στην τηλεόραση αργά το βράδυ. Πέφτω στο dream show. Εμφανίζεται ένας πιτσιρικάς να τραγουδήσει για πρώτη φορά. Μπαίνει με αέρα και ξαφνικά ανοίγει το στόμα και η φωνή δεν βγαίνει, χάνει τα λόγια του και νιώθω την αμηχανία του. Άσχετο με τον αν τελικά ο τύπος είναι ή όχι καλός, παίρνει την απόφαση να βγει και να κριθεί σε κάτι που δημιουργεί. Επίσης άσχετοι είναι οι λόγοι που τον οδηγούν σε μια τέτοια απόφαση, ο καθένας ζει την ζωή του όπως αυτός θεωρεί καλύτερα. Αυτό που είναι σχετικό είναι η τόλμη που απαιτείται για κάτι τέτοιο.

Σάββατο, zapping μπροστά στην τηλεόραση αργά το βράδυ. Καλά, άλλη δουλειά δεν κάνω τα βράδυα μου; Πέφτω σε καινούργιο τηλεπαιχνίδι με παρουσιαστή τον Ψηνάκη. Δυο διαγωνιζόμενοι σε ημι-private τουαλέτες, χρησιμοποιούν τα ούρα τους αντί για buzzer…! Ακόμη και σήμερα το πρωί δεν είμαι πεισμένη ότι το είδα πραγματικά στην τηλεόραση αυτό. Αν ήταν στον ύπνο μου, παρακαλώ συγχωρέστε με.

Τι θέλω να πω; Την Παρασκευή εντυπωσιάστηκα από το ρίσκο του πιτσιρικά να βγει να τραγουγήσει, το Σάββατο τα έχασα με την απόφαση των παιδιών να παρουσιάσουν το ταλέντο τους - το κατούρημα on tv. Δεν είμαι από αυτούς που παίρνουν την τηλεόραση στα σοβαρά (γι’αυτό μάλλον και δέχομαι να βλέπω όλες τις βραδυνές σαβούρες) αλλά αυτό το εγχείρημα κάπως μου έκατσε.

- Α, κωστάκη βλέπω πήρες καινούργιο αυτοκίνητο, ε; Μπράβο πολύ ωραίοοοο
- Ναι, δεν είναι; Το κέρδισα!
- Μπράβο αγόρι μου! Τι έκανες και το κέρδισες;
- Κατούρησα στην τηλεόραση
- Τι λες τώρα; Λες αν έκανες τίποτα πιο χοντρό να κέρδιζες και ταξίδι;

…

Αγαπητό ημερολόγιο