Comments on: Τα Πρωτοβρόχια http://www.smallyellowfish.com/blog/archives/62 Just another WordPress weblog Fri, 21 Nov 2008 02:24:21 +0000 http://wordpress.org/?v=2.0.2 by: syf http://www.smallyellowfish.com/blog/archives/62#comment-154 Tue, 26 Sep 2006 06:36:38 +0000 http://www.smallyellowfish.com/blog/archives/62#comment-154 Φιλενάδα, ένα πράγμα που έχω δει πως με σώζει κάθε φορά από την απελπισία είναι οι φίλοι. Την επόμενη φορά που θα αισθάνεσαι μόνη σήκωσε το τηλέφωνο και μίλα, δεν χρειάζεται να πάρεις την κολλητή σου, πάρε εκείνο το βλαμμένο που γνώρισες στις διακοπές (ονόματα δεν λέμε :-) και να είσαι σίγουρη θα χαρεί πολύ να σου μιλήσει. xxv Φιλενάδα, ένα πράγμα που έχω δει πως με σώζει κάθε φορά από την απελπισία είναι οι φίλοι. Την επόμενη φορά που θα αισθάνεσαι μόνη σήκωσε το τηλέφωνο και μίλα, δεν χρειάζεται να πάρεις την κολλητή σου, πάρε εκείνο το βλαμμένο που γνώρισες στις διακοπές (ονόματα δεν λέμε :-) και να είσαι σίγουρη θα χαρεί πολύ να σου μιλήσει.
xxv

]]> by: Dragon fly http://www.smallyellowfish.com/blog/archives/62#comment-153 Mon, 25 Sep 2006 22:41:46 +0000 http://www.smallyellowfish.com/blog/archives/62#comment-153 Η βροχή τελικά.... εκτός από κάθαρση (κυριολεκτική και μεταφορική)...αφήνει στο διάβα της και μια μελαγχολία...ίσως γιατί το καλοκαίρι πια τελειώνει... και είναι μια περίοδος ανακατατάξεων, αναθεωρήσεων...αναπροσαρμογών... όλα αυτά... φέρνουν μια γλυκιά νοσταλγία, μια αμυδρή θλίψη...αλλά και έμπνευση... σε μερικούς... τουλάχιστον... ιδού λοιπόν ο καρπός ενός βροχερού φθινοπωρινού δειλινού... τον εκθέτω...και εκτίθεμαι... Καλό φθινόπωρο... Νιώθω τόση μόνη απόψε... Όπως και τόσα απόψε εδώ και μήνες. Ανοίγω την πόρτα στην απελπισία μου χύνονται μπροστά μου εικόνες που πονούν και αδημονούν... Χτύπα, λέω στη Νύχτα, σπάσε με δεν θέλω πια να έχω συνείδηση, συνείδηση του κενού της ζωής μου Κι αυτό το βάρος μέσα μου... Θ’ αναλώσω την κάθε μου πνοή ψάχνοντας τη λέξη που θα το σηκώσει... Β.Β. 09-2006 Η βροχή τελικά…. εκτός από κάθαρση (κυριολεκτική και μεταφορική)…αφήνει στο διάβα της και μια μελαγχολία…ίσως γιατί το καλοκαίρι πια τελειώνει… και είναι μια περίοδος ανακατατάξεων, αναθεωρήσεων…αναπροσαρμογών… όλα αυτά… φέρνουν μια γλυκιά νοσταλγία, μια αμυδρή θλίψη…αλλά και έμπνευση… σε μερικούς… τουλάχιστον… ιδού λοιπόν ο καρπός ενός βροχερού φθινοπωρινού δειλινού… τον εκθέτω…και εκτίθεμαι…
Καλό φθινόπωρο…

Νιώθω τόση μόνη απόψε…
Όπως και τόσα απόψε εδώ και μήνες.
Ανοίγω την πόρτα στην απελπισία μου
χύνονται μπροστά μου εικόνες
που πονούν και αδημονούν…
Χτύπα, λέω στη Νύχτα, σπάσε με
δεν θέλω πια να έχω συνείδηση,
συνείδηση του κενού της ζωής μου
Κι αυτό το βάρος μέσα μου…
Θ’ αναλώσω την κάθε μου πνοή
ψάχνοντας τη λέξη
που θα το σηκώσει…

Β.Β.
09-2006

]]>