Τα Πρωτοβρόχια
21/09/2006
Τα πρωτοβράχια έφτασαν. Κάπως έτσι δεν ξεκινούσαμε την πρώτη μας έκθεση στο Δημοτικό? Well, όχι μόνο έφτασαν αλλά με έχουν πετύχει και 2 μέρες στην σειρά στο δρόμο. Με το μηχανάκι. Και με πέδιλα στα πόδια.
Την Τετάρτη γύριζα από το Παγκράτι στο Χαλάνδρι γύρω στο μεσημέρι. Είχε αρχίσει να ρίχνει ένα ψιλό και ευτυχώς έβαλα την στολή μου (αδιάβροχο παντελόνι και μπουφάν) πριν ξεκινήσω. Λίγο πριν την Αλεξάνδρας, έριχνε τόσο νερό που δεν μπορούσα να πάω με περισσότερα από 10 χλμ/ώρα. Και κάποια στιγμή το νερό χόντρυνε και άρχισε να πέφτει με μανία. Είχε γίνει χαλάζι και πραγματικά πόναγε όταν έπεφτε πάνω μου. Πέρασα την υπόγεια γέφυρα της Κηφισίας και ήταν εκεί σταματημένα 40 με 50 μηχανάκια. Άνθρωποι με κοντομάνικα και χωρίς κράνος που προφανώς εάν βρεχόντουσαν θα έπρεπε απλά να συνεχίσουν την μέρα τους με βρεμένα ρούχα.
Στάνταρ με το που έφτασα στο γραφείο σταμάτησε η βροχή ενώ πέρασα το υπόλοιπο της ημέρας κυκλοφορώντας ξυπόλητη. Παρόλ’αυτά, το καταδιασκέδασα και στην διαδρομή ένιωθα ευτυχία με το ζεστό νερό να κυλάει στο πρόσωπό μου.
Next day, με πέτυχε στον γυρισμό για το σπίτι αλλά ευτυχώς δεν ήταν τόσο έντονη. Με ένα ζεστό τσάι και λίγο χουχούλιασμα στον καναπέ, είμαι έτοιμη για την επόμενη βροχή αύριο.
Καλό φθινόπωρο everybody.
2 Σχόλια Πρόσθεσε το δικό σου
1. Dragon fly | 26/09/2006 στις 1:41 am
Η βροχή τελικά…. εκτός από κάθαρση (κυριολεκτική και μεταφορική)…αφήνει στο διάβα της και μια μελαγχολία…ίσως γιατί το καλοκαίρι πια τελειώνει… και είναι μια περίοδος ανακατατάξεων, αναθεωρήσεων…αναπροσαρμογών… όλα αυτά… φέρνουν μια γλυκιά νοσταλγία, μια αμυδρή θλίψη…αλλά και έμπνευση… σε μερικούς… τουλάχιστον… ιδού λοιπόν ο καρπός ενός βροχερού φθινοπωρινού δειλινού… τον εκθέτω…και εκτίθεμαι…
Καλό φθινόπωρο…
Νιώθω τόση μόνη απόψε…
Όπως και τόσα απόψε εδώ και μήνες.
Ανοίγω την πόρτα στην απελπισία μου
χύνονται μπροστά μου εικόνες
που πονούν και αδημονούν…
Χτύπα, λέω στη Νύχτα, σπάσε με
δεν θέλω πια να έχω συνείδηση,
συνείδηση του κενού της ζωής μου
Κι αυτό το βάρος μέσα μου…
Θ’ αναλώσω την κάθε μου πνοή
ψάχνοντας τη λέξη
που θα το σηκώσει…
Β.Β.
09-2006
2. syf | 26/09/2006 στις 9:36 am
Φιλενάδα, ένα πράγμα που έχω δει πως με σώζει κάθε φορά από την απελπισία είναι οι φίλοι. Την επόμενη φορά που θα αισθάνεσαι μόνη σήκωσε το τηλέφωνο και μίλα, δεν χρειάζεται να πάρεις την κολλητή σου, πάρε εκείνο το βλαμμένο που γνώρισες στις διακοπές (ονόματα δεν λέμε
και να είσαι σίγουρη θα χαρεί πολύ να σου μιλήσει.
xxv
Τι λες και εσύ;
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτά τα ολίγα από HTML:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>
Trackback αυτό το άρθρο | RSS Feed για αυτά τα σχόλια