Κάθε τόσο προκύπτουν κάποιες συνεργασίες που σε κάνουν να χαίρεσαι για την δουλειά που κάνεις. Έτσι και σήμερα, μετά τα καλά λόγια της πρώτης δοκιμής ξεκινάμε ένα καινούργιο project με ορεξάτους ανθρώπους. Δεν μπορώ να σας πω πολλά, για την ακρίβεια τίποτα, και θα πρέπει να κάνετε αρκετή υπομονή για να το δείτε, αλλά είμαι πολύ excited…
3 Σχόλια 29/06/2006
Αυτή η εβγομάδα είναι απίστευτα busy, επαγγελματικές συναντήσεις, ένα barbeque, ένας γάμος και πολύ δουλειά ενδιάμεσα. Α! και γεννητούρια! Ο φίλος μας ο Μίνος έγινε πατέρας, να τους ζήσει και να τον χαίρονται.
Το φωτιστικό που φτιάχνω παίρνει μορφή σιγά σιγά. Οι 220 τρύπες έγιναν, τα γυαλιά κόπηκαν και η Μυρτώ μου κόλλησε κρικάκια για να κρεμαστούν από τα μπρούτζινα κομμάτια (thanks hon). Ελπίζω να προλάβω να το ετοιμάσω για τον γάμο.
Έχω αναλάβει και την φωτογράφηση του πάρτυ μετά τον γάμο, so stay tuned, photos to come on Saturday (εάν καταφέρω να συρθώ μέχρι το computer μετά το ρακί που θα καταναλώσουμε 
Πάω να συνεχίσω την συναρμολόγηση, δείτε στο flickr τα στάδια…
4 Σχόλια 27/06/2006
Ο Γιώργος τριαντάρισε χθες. Χρόνια πολλά my friend και καλώς ήρθες στα πρώτα -αντα. Ευκαιρία για μάζωψη με τους γνωστούς υπόπτους, καιρό είχαμε να βρεθούμε όλοι. Και είχαμε και φρέσκο αίμα στην ομάδα, εύγε. Το ξενυχτίσαμε λιγουλάκι είναι η αλήθεια και σερνόμουν σήμερα στην δουλειά. Έριξα περιποιημένη σιέστα 7-9 και ηρέμησα. Εμείς βλέπεις, κοντεύουμε την ηλικία σταύρωσης του Χριστού και δεν τα πάμε καλά με 5 ώρες ύπνο (αν και εγώ προσωπικά είμαι πάντα ερείπιο χωρίς το οκταωρό μου). Ευτυχώς τελειώνει και η εποχή των διδύμων γιατί ξεπαραδιάστηκα, μα πόσοι είστε πια?
Κατέβηκα Αθήνα σήμερα το πρωί να πάρω τα υλικά για το φωτιστικό που ετοιμάζω. Κακομαθημένη από την ευκολία με την οποία πάω στη δουλειά μου (μαρούσι-χαλάνδρι on a scooter δεν παίρνει πάνω από 15 λεπτά στην χειρότερη), ξαφνιάστηκα από την κίνηση που συνάντησα πρωί πρωί. Και θυμήθηκα φίλους και φίλες που δουλεύουν στην άλλη άκρη της πόλης και το περνάνε αυτό κάααααθε μέρα. Τι να πω παιδιά? Παραιτηθείτε, καλοκαίρι έρχεται, μια χαρά θα περάσετε.
Ο Θεός των σκουπιδιών με άκουσε πάλι. Βρήκα πεταμένα 3 boards από αυτά που καρφιτσώνουν ανακοινώσεις στα φροντιστήρια. Με ξύλινο frame, όμορφα ταλαιπωρημένο. Έβαψα το εσωτερικό και κρέμασα τις δημιουργίες μου, επιτέλους μαζεύτηκε λίγο το εργαστήριο, γιατί έχω πολύ δουλειά το σκ, 220 τρύπες σε μπρούτζο έχω να ανοίξω.
In the meantime, άνοιξα λογαριασμό στο flickr και ανεβάζω, εδώ όλες οι photos μου so far.
2 Σχόλια 21/06/2006
Να δουλεύει μέρα μεσημέρι με απίστευτες φωτογραφίες φαγητών. Άξιζε νομίζω και το αποτέλεσμα μπορείτε να το δείτε στο ολοκαίνουργιο site του σεφ Βαγγέλη Δρίσκα.
3 Σχόλια 16/06/2006
Είναι πολύ σχετικό το τι εννοεί ο καθένας όταν λέει “Δεν έχω λεφτά”. Το δεν έχω λεφτά να πάω 25 μέρες διακοπές το καλοκαίρι με το δεν έχω λεφτά να πάω στη λαϊκή το Σάββατο.
Βρέθηκα σε μια παρέα σήμερα το βράδυ όπου 3 από τα άτομα εκεί κάνουν ψυχοθεραπεία. Γενικά είναι κάτι που το γουστάρω και ανέφερα σε μια κοπέλα ότι θέλω πολύ να ξεκινήσω όταν αισθανθώ ότι μου περισεύουν κάποια χρήματα. Δεν το είπα από την πλευρά του να μου περισσέψουν να πάω τις διακοπές, να αγοράσω τα καινούργια μου ρούχα και παπούτσια και βλέπουμε. Το είπα από την πλευρά ενός ελεύθερου επαγγελματία που τα 2 τελευταία χρόνια δεν έχει σταθερό εισόδημα. Κάποιες φορές θα πάρω χρήματα και θα πάω τα ταξιδάκια μου και θα περάσω καλά και μου έχουν τύχει και φορές που έχω ζητήσει από την μητέρα μου να μου ψωνίσει στην λαϊκή γιατί δεν έχω. Όποιος πληρώνει μισθούς, ικα, φπα και έξοδα γραφείου θα καταλάβει μάλλον τι εννοώ.
Να επανέλθω στην κοπέλα η οποία στο άκουσμα της παραπάνω πρότασης άφησε ένα αβέβαιο ναι και όταν κάποιος την ρώτησε γιατί λες έτσι το ναι, ανέφερε ότι αυτό μπορεί να είναι μια δικαιολογία που χρησιμοποιεί κάποιος για να μην μπει στο trip της θεραπείας, το οποίο να πούμε την αλήθεια είναι επίπονο και δύσκολο και μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος θα ήθελε να το αποφύγει.
Το θέμα είναι ότι με κουράζει το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω οι οποίοι δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει να μην έχεις λεφτά στο πορτοφόλι σου. Ούτε στην τράπεζα, ούτε στο σπίτι, ούτε στις κάρτες, ούτε πουθενά. Να έχεις 2 ευρώ και να πρέπει να διαλέψεις ταινία ή σουβλάκι. Να βρίσκεις πάντα δικαιολογίες για να μην ακολουθείς την παρέα όταν κανονίζεται δαπανηρή έξοδο.
Θα έπρεπε όλοι κάποια στιγμή της ζωής μας να περάσουμε από αυτό το σημείο. Είμαι σίγουρη ότι θα εκτιμούσαμε πολύ παραπάνω όλα αυτά τα οποία σήμερα θεωρούμε δεδομένα. Και ίσως τότε χρησιμοποιούσαμε την πρόταση “δεν έχω λεφτά” στη σωστή αναλογία και κατανοούσαμε περισσότερο αυτούς που τελικά την χρησιμοποιούσαν.
5 Σχόλια 16/06/2006
Λίγο η Ύδρα, λίγο τα καλά λόγια ανθρώπων που είδαν τα κοσμήματα που φτιάχνω (thank you Μαρκησία), νά’σου και κάτι γενέθλια, ξανάκατσα στο εργαστήριο για παραγωγή νέας φουρνιάς.
Stay tuned…
1 Σχόλιο 15/06/2006
Επιστροφή στο συνεφιασμένο Πειραιά μετά από ένα τριήμερο στην Ύδρα. Και βέβαια με το που βγήκαμε στο λιμάνι, ξέσπασε η μπόρα. Ευτυχώς είμασταν όλες ντυμένες καλοκαιρινά και έτσι κάναμε και σήμερα το μπάνιο μας. Για τους επιβάτες του ηλεκτρικού που με είδαν να αλλάζω παπούτσια ζητώ ταπεινά συγνώμη αλλά δεν ήθελα να πάθω πνευμονία για να κρατήσω τα προσχήματα.
Πέντε κορίτσια λοιπόν στην Ύδρα, για να τιμήσουμε την πρώτη που κάνει το σάλτο μορτάλε του γάμου. Τι πιο appropriate από το να πέσουμε σε γάμο την πρώτη μας νύχτα στο νησί. Μια περσίδα και ένας άγγλος διάλεξαν αυτό το νησί για να καλέσουν τους φίλους τους από όλα τα μέρη της γης και να τελέσουν το μυστήριο. Οι μόνοι έλληνες εμείς - τελείως απροσκάλεστοι - αλλά ήταν πολύ ωραίες οι εικόνες για να το παίξουμε διακριτικές. Μικρά παρανυφάκια με ξανθές μπουκλίτσες και αγγλιδούλες με τσάρλεστον φορέματα και καπέλα.
Το Σαββατοκύριακο πέρασε πολύ χαλαρά, με βόλτες, φαγητό και ενδιάμεσα cocktails. Επωφελήθηκα από την χαλαρότητα για να κάνω κάτι που μου αρέσει πολύ: βόλτα μοναχή μου σε ένα άγνωστο μέρος. Χάζεψα λίγο τα μαγαζιά και ανηφόρισα σε ένα ήσυχο υψωματάκι από όπου έβλεπα όλο το λιμάνι. Είναι πολύ απελευθερωτικό να πηγαίνεις διακοπές με άτομα που σου δίνουν τον χώρο να κάνεις αυτό που θέλεις και που καταλαβαίνουν την ανάγκη να κάτσεις και λίγο μόνος.
Τα συγχαρίκια μου και στην πέμπτη της παρέας, την κουμπάρα, την οποία μόνο η νύφη ήξερε καλά ενώ εμείς την βλέπαμε ίσως για δεύτερη το πολύ τρίτη φορά στη ζωή μας. Το ότι είμασταν διαφορετικό στυλ έκανε μπαμ από χιλιόμετρα, τα καταφέραμε όμως να συνυπάρξουμε αυτές τις μέρες και να περάσουμε καλά. Η πανσέληνος της Κυριακής λίγο μας πέταξε εκτός πορείας - υπήρχε μια περίεργη αναταραχή στον αέρα - αλλά και αυτό λύθηκε με φρέσκο καταϊφι και παγωτό - είμαστε εύκολες τι να κάνουμε;
Το καλό του weekend, πέρα από την παρέα, ήταν ότι με μπρίζωσε για καινούργιες δημιουργίες. Είδα πολλά κοσμήματα και ιδέες που μου άρεσαν και με το που γύρισα σπίτι το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να καθαρίσω το εργαστήριο μου και να αρχίσω σχέδια για το φωτιστικό που θα κάνω δώρο στα παιδιά για τον γάμο. Κάτι σε μπρούτζο και χάντρες σκέφτομαι… θα σας κρατάω ενήμερους…
5 Σχόλια 13/06/2006
Τι θυμήθηκα τώρα! Το 1997, μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο και δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω Ελλάδα, οπότε με το που μου πρόσφεραν την πρώτη μου δουλειά στο Windsor την δέχτηκα αμέσως και ας ήταν εκτός Λονδίνου, ήταν αρκετά κοντά, για την ακρίβεια 13 λεπτά Paddington - Slough και αλλαγή για 5 λεπτά δρόμο προς Windsor.
Στην αρχή έκανα αυτή την διαδρομή καθημερινά για 2-3 μήνες και μετά αποφάσισα να πιάσω ένα δωμάτιο εκεί. Το σπίτι ήταν τόσο παλιό που είχε ακόμη τις πρώτες βρετανικές πρίζες που χρησιμοποιούσαν πριν 70 χρόνια. Η ιδιοκτήτρια ήταν μια τρελή ντόπια που τσακωνόταν με τον φίλο της τις πιο τρελές ώρες, θυμάμαι την αστυνομία να έρχεται στις 4 το πρωί για να τους ηρεμήσει.
Η δουλειά δεν ήταν πολύ απαιτητική τότε και με το που σχόλαγα στις 5 την έκανα για το ποτάμι. Υπήρχε μια απίστευτη τοποθεσία, ένα μικρό νησάκι στο κέντρο του Τάμεση, όπου έφτανες διασχίζοντας ένα γεφυράκι. Άπλωνα το κουβερτάκι μου στο καταπράσινο γρασίδι και χάζευα την απίστευτη ομορφιά. Το κάστρο στο βάθος και οι βασιλικοί κύκνοι να κολυμπούν ολόγυρα. Είχα ακούσει ότι οι κύκνοι ανήκουν λέει στην βασίλισσα αλλά δεν το διασταύρωσα ποτέ.
Άμα βαριόμουν, τα μάζευα και πήγαινα με τα πόδια στο Eton. Βολτάριζα στα σοκάκια και έμπαινα στα διάφορα παλαιοπολεία. Ήταν - όπως ίσως φαντάζεστε - πολύ χλιδάτη περιοχή. Στο Eton πήγαιναν σχολείο τα βασιλικά βλαστάρια, ενώ ήταν τόπος συγκέντρωσης των Άγγλων αριστοκρατών πριν την κάνουν για τις ιπποδορμίες του Ascot.
Κάποιο βράδυ θυμάμαι αποφασίσαμε ότι αρκετά με την γκλαμουριά και τους τουρίστες, δεν πάμε να περάσουμε ένα σαβατόβραδο στο Slough? Να φανταστείτε, κάποτε είχε γραφτεί ένα τραγούδι, το οποίο παρακαλούσε τους Γερμανούς να ρίξουν όλες τις βόμβες τους στο Slough, τόσο χάλια μιλάμε. Παρ’όλο που ήταν μόνο 5 λεπτά μακρυά από το βασιλικό Windsor, το Slough ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα μίζερης βιομηχανικής αγγλικής επαρχίας.
Πήγαμε σε ένα club λοιπόν - από τα “καλά” της περιοχής, χα, χα, εδώ γελάμε - το οποίο έμοιαζε με χώρο συνεστιάσεων και είχε ένα μπαλκονάκι το οποίο σε έβγαζε στις ταράτσες των διπλανών κτιρίων (tres sic). Το μόνο που θυμάμαι από την υπόλοιπη βραδιά είναι ότι κατέληξα με μια τεράστια πιπιλιά στον λαιμό και ότι ένιωθα πολύ αγγλίδα, μέσα στην κατάντια μου.
All in all πάντως, πέρναγα πολύ καλά εκεί. Περιέργως ήταν από τις εποχές που εκμεταλευόμουν στο έπακρο το Λονδίνο. Έκανα το πλάνο μου για τα μουσεία και τις εκθέσεις που ήθελα να δω, φόρτωνα το σακίδιο μου και πέρναγα τα ΣΚ στο κέντρο. Ευτυχώς είχα φίλους στην πόλη και όλο και σε κάποιο καναπέ την έπεφτα το σάββατο το βράδυ.
Η εποχή αυτή κράτησε γύρω στους 9 μήνες, μετά παραιτήθηκα και γύρισα Λονδίνο αλλά αυτό είναι ένα άλλο post…
1 Σχόλιο 4/06/2006
Είπα να μην ανοίξω computer αυτό το ΣΚ για να δώσω μια ευκαιρία στο δεξί χέρι μου να ξεκουραστεί. Από τότε που έβαλα adsl στο σπίτι άρχισε να πονάει και φαντάζομαι ότι περα από τις πολλές ώρες που περνάω κάθε μέρα με ένα ποντίκι στο χέρι (τις καθημερινές φτάνω αισίως τις 12!) φταίει και το άβολο - αλλά κομμάτι με χαρακτήρα - γραφείο μου. Είναι πολύ παλιό, το είχα βρει στο δρόμο όταν έμενα στο Windsor και το έφερα μαζί μου όταν γύρισα Ελλάδα. Είναι μάλλον από την εποχή που οι άνθρωποι ήταν κοντοί και - φαντάζομαι - δεν ήταν πρέπον να κάθονται σταυροπόδι, οπότε δεν έχει αρκετό χώρο για τα πόδια μου και καμπουριάζω για να φτάσω το ποντίκι.
Anyways, εκμεταλευόμενη την ανοιχτή πρόσκληση για κολύμπι στην πισίνα πήρα την αστραπή μου (scooter) και κατευθύνθηκα προς την εξοχή. Στον δρόμο σκεφτόμουν την εποχή που τα σαββατοκύριακα μου ήταν καλύτερα από τις καθημερινές μου. Με φίλους, παρέες, εξόδους. Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία (32+) ή η δουλειά που παίρνει πολύ ενέργεια αλλά πλέον έχω τάση απομόνωσης τα σαββατοκύριακα. Μου αρέσει να περνάω χρόνο μόνη μου και να τεμπελιάζω. Να κάνω τίποτα. Έχει τύχει να μην μιλήσω σε άνθρωπο δυό μέρες. Με βοηθάει με τις σκέψεις μου η σιωπή. Μέχρι να έρθει η Δευτέρα και να ξαναμπώ στο trip του κοινωνικού όντος…
Υ.Γ. Εννοείται ότι μόνο 24 ώρες άντεξα και με το που μπήκε η Κυριακή, νά ‘μαι πάλι με το ποντίκι στο χέρι…
1 Σχόλιο 4/06/2006
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « May | Jul » | |||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | |||
| 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 |
| 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 |
| 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 |
| 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | ||