Ζώντας στο Windsor
Τι θυμήθηκα τώρα! Το 1997, μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο και δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω Ελλάδα, οπότε με το που μου πρόσφεραν την πρώτη μου δουλειά στο Windsor την δέχτηκα αμέσως και ας ήταν εκτός Λονδίνου, ήταν αρκετά κοντά, για την ακρίβεια 13 λεπτά Paddington - Slough και αλλαγή για 5 λεπτά δρόμο προς Windsor.
Στην αρχή έκανα αυτή την διαδρομή καθημερινά για 2-3 μήνες και μετά αποφάσισα να πιάσω ένα δωμάτιο εκεί. Το σπίτι ήταν τόσο παλιό που είχε ακόμη τις πρώτες βρετανικές πρίζες που χρησιμοποιούσαν πριν 70 χρόνια. Η ιδιοκτήτρια ήταν μια τρελή ντόπια που τσακωνόταν με τον φίλο της τις πιο τρελές ώρες, θυμάμαι την αστυνομία να έρχεται στις 4 το πρωί για να τους ηρεμήσει.
Η δουλειά δεν ήταν πολύ απαιτητική τότε και με το που σχόλαγα στις 5 την έκανα για το ποτάμι. Υπήρχε μια απίστευτη τοποθεσία, ένα μικρό νησάκι στο κέντρο του Τάμεση, όπου έφτανες διασχίζοντας ένα γεφυράκι. Άπλωνα το κουβερτάκι μου στο καταπράσινο γρασίδι και χάζευα την απίστευτη ομορφιά. Το κάστρο στο βάθος και οι βασιλικοί κύκνοι να κολυμπούν ολόγυρα. Είχα ακούσει ότι οι κύκνοι ανήκουν λέει στην βασίλισσα αλλά δεν το διασταύρωσα ποτέ.
Άμα βαριόμουν, τα μάζευα και πήγαινα με τα πόδια στο Eton. Βολτάριζα στα σοκάκια και έμπαινα στα διάφορα παλαιοπολεία. Ήταν - όπως ίσως φαντάζεστε - πολύ χλιδάτη περιοχή. Στο Eton πήγαιναν σχολείο τα βασιλικά βλαστάρια, ενώ ήταν τόπος συγκέντρωσης των Άγγλων αριστοκρατών πριν την κάνουν για τις ιπποδορμίες του Ascot.
Κάποιο βράδυ θυμάμαι αποφασίσαμε ότι αρκετά με την γκλαμουριά και τους τουρίστες, δεν πάμε να περάσουμε ένα σαβατόβραδο στο Slough? Να φανταστείτε, κάποτε είχε γραφτεί ένα τραγούδι, το οποίο παρακαλούσε τους Γερμανούς να ρίξουν όλες τις βόμβες τους στο Slough, τόσο χάλια μιλάμε. Παρ’όλο που ήταν μόνο 5 λεπτά μακρυά από το βασιλικό Windsor, το Slough ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα μίζερης βιομηχανικής αγγλικής επαρχίας.
Πήγαμε σε ένα club λοιπόν - από τα “καλά” της περιοχής, χα, χα, εδώ γελάμε - το οποίο έμοιαζε με χώρο συνεστιάσεων και είχε ένα μπαλκονάκι το οποίο σε έβγαζε στις ταράτσες των διπλανών κτιρίων (tres sic). Το μόνο που θυμάμαι από την υπόλοιπη βραδιά είναι ότι κατέληξα με μια τεράστια πιπιλιά στον λαιμό και ότι ένιωθα πολύ αγγλίδα, μέσα στην κατάντια μου.
All in all πάντως, πέρναγα πολύ καλά εκεί. Περιέργως ήταν από τις εποχές που εκμεταλευόμουν στο έπακρο το Λονδίνο. Έκανα το πλάνο μου για τα μουσεία και τις εκθέσεις που ήθελα να δω, φόρτωνα το σακίδιο μου και πέρναγα τα ΣΚ στο κέντρο. Ευτυχώς είχα φίλους στην πόλη και όλο και σε κάποιο καναπέ την έπεφτα το σάββατο το βράδυ.
Η εποχή αυτή κράτησε γύρω στους 9 μήνες, μετά παραιτήθηκα και γύρισα Λονδίνο αλλά αυτό είναι ένα άλλο post…
1 Σχόλιο 4/06/2006
Είπα να μην ανοίξω computer αυτό το ΣΚ για να δώσω μια ευκαιρία στο δεξί χέρι μου να ξεκουραστεί. Από τότε που έβαλα adsl στο σπίτι άρχισε να πονάει και φαντάζομαι ότι περα από τις πολλές ώρες που περνάω κάθε μέρα με ένα ποντίκι στο χέρι (τις καθημερινές φτάνω αισίως τις 12!) φταίει και το άβολο - αλλά κομμάτι με χαρακτήρα - γραφείο μου. Είναι πολύ παλιό, το είχα βρει στο δρόμο όταν έμενα στο