Αρχείο του August, 2006
Χθες παντρεύτηκε ο ξάδερφος μου, ο Κωστάκης (το υποκοριστικό του έχει μείνει και ας είναι ήδη 31 χρονών άντρας). “Σας έβαλε τα γυαλιά ο μικρός” είπε η μαμά μου σε εμάς τα μεγαλύτερα ξαδέρφια που παραμένουμε πιστά στην ησυχία της μοναξιάς μας. Άσχετα αν ο μικρός έχει σχέση εδώ και 10 χρόνια ενώ εμείς οι μεγάλοι έχουμε φτάσει με το ζόρι σε δίχρονη σχέση πριν το βάλουμε στα πόδια.
Τους γάμους των συγγενών γενικά τους αποφεύγω, σκέφτομαι πως αν δεν είμασταν του ίδιου σογιού δεν θα μας καλούσαν γιατί τελικά δεν μας ξέρουν. Θυμήθηκα όμως μια παλιά φωτογραφία με εμένα, τον αδερφό μου και τον Κωστάκη μετά από κάποια παρέλαση, με μπλε πουλοβεράκια και γκρι παντελονάκια (εγώ φόραγα φουστίτσα). Ήμασταν στο καφενείο της γειτονιάς, οι γονείς μας έπιναν ουζάκι και εμείς πορτοκαλάδα με ανθρακικό και μαζεύαμε τα καπάκια από κάτω. Αποφάσισα λοιπόν ότι οι συγγενικές εκδηλώσεις μπορούν να είναι διασκεδαστικές και ενδιαφέρουσες, ειδικά τώρα που μπορώ να τις ζήσω με τα μάτια του μεγάλου.
Πήγα στο γάμο λοιπόν και ευχαριστήθηκα να βλέπω γύρω μου συγγενείς και να ακούω τις ιστορίες τους - και τα κουτσομπολιά τους εννοείται. Ο μπαμπάς μου γέλαγε με τον γαμπρό του, η μαμά μου τα έλεγε με την ξαδέρφη της, η οποία αν και με άσχημη υγεία ήταν κουκλάρα, το νιόπαντρο ζευγάρι χόρευε μέσα στο μέλι και η μικρή μου ξαδέρφη (αληθινά μικρή στα 18) μου έλεγε για τα γκομενάκια της. Και άλλοι πολλοί που τριγύρναγαν και περνάγαν να πουν την καλησπέρα τους. It was fun.
Άντε και στα δικά σας!
27/08/2006
Τώρα αυτή η συσκευασία για το αντικουνουπικό φιδάκι είναι βολική? Έσπασα τουλάχιστον 3 προσπαθωντας να τα ξεμπερδέψω (έρχονται 2 μαζί στο σακουλάκι και πρέπει να τα ξεχωρίσεις). Είναι τόσο δύσκολο ή είμαι ηλίθια και πρέπει επιτέλους να RTFM?
Back στην δουλειά τα πρωινά, αλλά τα απογεύματα κάνω ακόμη διακοπές στο μπαλκόνι μου. Ευτυχώς, είναι ακόμη καλοκαίρι…
23/08/2006
Τις τελευταίες μέρες απολαμβάνω τις διακοπές μου στο σπίτι. Καθάρισα το μπαλκόνι μου και έβγαλα καρεκλίτσες και κεράκια έξω και κάθε βράδυ βλέπω μια ταινία εκεί. Τα λιγοστά αυτοκίνητα και οι περαστικοί δεν με ενοχλούν πια γιατί έβαλα μια ψηλή καλαμιά γύρω γύρω και επιτέλους έχω privacy (ζω στο ισόγειο και αυτό το συναίσθημα είναι καινούργιο - μοιραστείτε την χαρά μου!). Εντωμεταξύ, το επίπεδο σκόνης στο σπίτι έφτασε το επίπεδο σκόνης της βεράντας και έτσι κυκλοφορώ παντού ξυπόλητη χωρίς προβληματισμούς.
Επίσης, έβαψα ένα τοίχο του σαλονιού κατακόκκινο και άλλαξε όλη τη διαθέση σε αυτό το χειμωνιάτικο δωμάτιο. Ελπίζω το κόκκινο να με κρατάει δημιουργικά απασχολημένη το χειμώνα. Σειρά έχει το υπνοδωμάτιο την άλλη εβδομάδα με το αμφιλεγόμενο χρώμα της μαστίχας, we shall see, το πολύ πολύ να κοιμάμαι στο σαλόνι από εδώ και πέρα!
Έκοψα και την τηλεόραση, εκτός από το dvd που βλέπω το βράδυ, δεν την ανοίγω άλλες ώρες, ούτε ειδήσεις, ούτε διαφημίσεις, ούτε τίποτα, ησυχία και λίγο μουσικούλα (πάλι από cds, δεν θέλω να ακούω την άποψη κανενός).
Μου αρέσουν αυτές οι διακοπές, απολαμβάνω το σπίτι μου το οποίο μου λείπει όλο το χειμώνα με τις ώρες που δουλεύω. Απολαμβάνω την ησυχία, την ζέστη, την σκόνη, το πότισμα, το διάβασμα αλλά και την τεμπελιά και το άραγμα στο μπαλκόνι.
how nice…
11/08/2006
Φέτος συνδύασα τις διακοπές μου με ένα γιόγκικο σεμινάριο που γινόταν στην Αλόννησο με θέμα την Συνειδητή Ζωή. Η επίγνωση είναι η κεντρική ιδέα της γιόγκα, να αναγνωρίζεις την στάση σου, τις σκέψεις σου, τα αισθήματα σου και τις πράξεις σου κάθε στιγμή της ημέρας. Ακούγεται πιο εύκολο από ότι είναι, θέλει προσπάθεια και πρακτική μα το αποτέλεσμα είναι μια πιο γεμάτη και ειλικρινής ζωή, όπου αισθάνεσαι πιο σίγουρος και ανοιχτός.
Οι μέρες του σεμιναρίου πέρναγαν με μαθήματα γιόγκα, διαλέξεις, πρακτικές ασκήσεις επίγνωσης αλλά και με μπάνια, διασκέδαση, εκδρομές και πολύ τραγούδι. Γύρω στα 40 άτομα είχαμε μαζευτεί από όλες τις γωνιές τη Ελλάδας (είχαμε και ένα ζευγάρι από Αγγλία) και έτσι είχα την δυνατότητα να συναναστραφώ με πολύ διαφορετικούς ανθρώπους και να περάσω χαρούμενες ηλιόλουστες στιγμές με μέχρι πρότινως αγνώστους.
Highlights της εβδομάδας που πέρασε ήταν το μεσημεριανό φαγητό στο καραβάκι, όπου 40 άτομα απολαύσαμε τις γεύσεις σε απόλυτη ησυχία, η προετοιμασία του θεατρικού που αναλάβαμε, σκηνοθετήσαμε και παίξαμε το τελευταίο βράδυ, η μουσική και τα τραγούδια που μας περιέβαλαν κάθε μέρα χάρη στον Prem και τον Ananda, το μάθημα πάνω στα βράχια και το γλέντι στην ταβέρνα μετά, η πολύ ανοιχτή και ειλικρινής συζήτηση στο πλοίο της επιστροφής με την καλή μου φίλη, all in all ήταν μια απίθανη εβδομάδα και ελπίζω να διατηρήσω αυτό το αίσθημα της δύναμης και της ενέργειας που με γέμισε.
Και του χρόνου 
9/08/2006