Αρχείο του September, 2006
Τα αγγλικά ταχυδρομεία εγκανίασαν online αγορά γραμματοσήμων, πληρώνεις το κόστος, εκτυπώνεις τα γραμματόσημα με το μοναδικό barcode, κολλάς και είσαι έτοιμος. Οι Άγγλοι δυσανασχέτισαν, λέει, γιατί τα καινούργια e-γραμματόσημα δεν έχουν τη φιγούρα της Βασίλισσας…
In the meantime, το site των Ελληνικών Ταχυδρομείων ξεκινάνε με cheesy flash animation και δεν έχουν καν πληροφορίες για το κόστος των αποστολών, πρέπει να στηθείς στην ουρά για να σου δώσουν μια κακο-φωτοτυπημένη σελίδα.
Διαβάστε περισσότερα για τα αγγλικά e-stamps στο blog της εταιρίας etre ή στο site της Royal Mail.
Θαυμάστε το δικό μας αντίστοιχο.
21/09/2006
Τα πρωτοβράχια έφτασαν. Κάπως έτσι δεν ξεκινούσαμε την πρώτη μας έκθεση στο Δημοτικό? Well, όχι μόνο έφτασαν αλλά με έχουν πετύχει και 2 μέρες στην σειρά στο δρόμο. Με το μηχανάκι. Και με πέδιλα στα πόδια.
Την Τετάρτη γύριζα από το Παγκράτι στο Χαλάνδρι γύρω στο μεσημέρι. Είχε αρχίσει να ρίχνει ένα ψιλό και ευτυχώς έβαλα την στολή μου (αδιάβροχο παντελόνι και μπουφάν) πριν ξεκινήσω. Λίγο πριν την Αλεξάνδρας, έριχνε τόσο νερό που δεν μπορούσα να πάω με περισσότερα από 10 χλμ/ώρα. Και κάποια στιγμή το νερό χόντρυνε και άρχισε να πέφτει με μανία. Είχε γίνει χαλάζι και πραγματικά πόναγε όταν έπεφτε πάνω μου. Πέρασα την υπόγεια γέφυρα της Κηφισίας και ήταν εκεί σταματημένα 40 με 50 μηχανάκια. Άνθρωποι με κοντομάνικα και χωρίς κράνος που προφανώς εάν βρεχόντουσαν θα έπρεπε απλά να συνεχίσουν την μέρα τους με βρεμένα ρούχα.
Στάνταρ με το που έφτασα στο γραφείο σταμάτησε η βροχή ενώ πέρασα το υπόλοιπο της ημέρας κυκλοφορώντας ξυπόλητη. Παρόλ’αυτά, το καταδιασκέδασα και στην διαδρομή ένιωθα ευτυχία με το ζεστό νερό να κυλάει στο πρόσωπό μου.
Next day, με πέτυχε στον γυρισμό για το σπίτι αλλά ευτυχώς δεν ήταν τόσο έντονη. Με ένα ζεστό τσάι και λίγο χουχούλιασμα στον καναπέ, είμαι έτοιμη για την επόμενη βροχή αύριο.
Καλό φθινόπωρο everybody.
21/09/2006
Δημήτρη, έχουμε καινούργια γειτόνισσα, από κάτω σου και από πάνω μου, την βάλαμε στην μέση. Cool φαίνεται, μόλις λύσουμε και το θέμα με τις κατσαρίδες όλα θα πάνε καλά.
Δάφνη welcome abroad, νομίζω η πολυκατοικία μας δεν παίζεται τώρα. Άντε να κάνουμε και κανένα χειμωνιάτικο τουνοουασμπετε.
18/09/2006
Ξεκίνησε μια λυτρωτική βροχή, βγείτε στα μπαλκόνια και μυρίστε το χώμα, τώρα πριν σταματήσει…
18/09/2006
Όσοι από εσάς θα θέλατε να δοκιμάσετε ένα yoga class, μπορείτε να πάρετε μέρος σε ένα από τα προγράμματα γνωριμίας που διοργανώνει το Yoga Studio Maroussi μέσα στον Σεπτέμβρη. More info εδώ.
16/09/2006
Παρασκευή πρωί, 9 η ώρα χτυπάει το κινητό. Νούμερο με απόκρυψη.
- Παρακαλώ?
- Η Τάδε Ταδοπούλου?
- Τάδε Τασοπούλου, λέγεται
- Η Τάδε Τασοπούλου?
(Ναι το είπαμε αυτό, παρακάτω?)
- Με λένε Έτσι και Έτσι, σας τηλεφωνώ από την Μεγάλη Τράπεζα της Ελλάδος, σας ενδιαφέρει το Έτσι πακέτο μας?
- Θα αστιεύεστε! Με πήρατε στο κινητό στις 9 η ώρα το πρωί για να μου πουλήσετε κάτι?
- Δεν είναι κατάλληλη ώρα? Να σας ξαναπάρω κάποια άλλη στιγμή?
- Να μην με ξαναπάρετε ποτέ, απορώ που βρήκατε το νούμερο μου! Να με σβήσετε από την λίστα σας και να μην με ξαναπάρετε ποτέ.
- Μάλιστα, ευχαριστώ
- Παρακαλώ.
20 λεπτά αργότερα κτυπάει το τηλέφωνο της δουλειάς.
- Η Τάδε Τασοπούλου?
- Μάλιστα.
- Ονομάζομαι Έτσι και Αλλιώς, ήθελα να ρωτήσω εάν είστε ευχαριστημένοι από την εταιρική παρουσία σας στο internet γιατί μπορούμε να σας βοηθήσουμε.
- Εμ, ξέρετε με τι ασχολείται η εταιρία μου?
- Όχι ακριβώς
- Υπηρεσίες Διαδικτύου και Διαφήμισης, εν ολίγοις φτιάχνουμε site.
- Μάλιστα…
2 άχρηστα τηλεφωνήματα, 10 λεπτά χαμένου χρόνου…
άντε καλημέρα
16/09/2006
“Ολοένα περισσότερο πείθομαι ότι οι άνθρωποι τελικά κάνουν αυτό που πραγματικά θέλουν. Και ας φαίνεται ότι παρασύρονται ή βαδίζουν στα τυφλά ή παλεύουν με αποφάσεις ή κάνουν τυχαίες επιλογές. Κάθε άλλο, ανοίγουν δρόμο μέχρι να φτάσουν εκεί που θέλουν.”
Carol Shields στο βιβλίο “Δημοκρατία του έρωτα”
11/09/2006
Μια φίλη μου, μου έδωσε χθες 4 μεγάλα ψάρια, μου είπε το είδος αλλά εμένα προσωπικά μου αρκεί ο τίτλος μεγάλο ψάρι, νομίζω λαβράκι αλλά δεν παίρνω και όρκο. Η φίλη μου αυτή δουλεύει σε ιχθυοκαλλιέργεια ή κάτι τέτοιο (μπορεί να είμαι ψάρι ζωδιακά αλλά για τα αληθινά ψάρια το μόνο που ξέρω είναι τι να τα κάνω αφού μου τα σερβίρουν ζεστά σε ένα πιάτο) και μου είπε λοιπόν ότι είναι φρέσκα, τα βγάλαν το απόγευμα και να τα φτιάξω στο γκριλ την επόμενη μέρα. Είπα οκ και τα πήρα έχοντας στο μυαλό μου ότι θα πήγαινα στους γονείς μου, οπότε η μαμά θα τα καθάριζε, ο μπαμπάς θα τα έψηνε και εγώ θα τα έτρωγα.
Αλλαγή σχεδίων όμως την επόμενη μέρα και δεν πήγα την καθιερωμένη Κυριακάτικη επίσκεψη. Ξεκίνησα να καθαρίζω το σπίτι έχοντας συχνά στο μυαλό μου, τα 4 ψάρια που περίμεναν στο ψυγείο για να καθαριστούν και να φαγωθούν ή να πάνε κατάψυξη. Anyways, αφού πήγε 5 το απόγευμα και η πείνα κόντευε να με γονατίσει, λέω, οκ, θα το κάνω, πόσο δύσκολο θα είναι να ξεκοιλιάσεις ένα ψάρι? Έχω δει τον μπαμπά μου να το κάνει, θα κάνω και εγώ ότι θυμάμαι.
Παίρνω λοιπόν το πρώτο τυχερό στα χέρια μου προσπαθώντας να διώξω από το μυαλό μου ανόητα θρίλερ με ψάρια-δολοφόνους που ζωντανεύουν από την ψύξη (ξέρω δεν υπάρχει τέτοιο έργο, αλλά γι’αυτό αποφεύγω τα θρίλερ, έχω καλπάζουσα φαντασία). Παίρνω και το μαχαίρι στα χέρια και προσπαθώ να βρω ένα άνοιγμα κάτω από την κοιλιά. Προφανώς το έκανα τελείως λάθος γιατί όσο και αν πίεζα το μαχαίρι να μπει στο ψάρι δεν κατάφερνα το παραμικρό άνοιγμα. Εντωμεταξύ το ψάρι να γλυστράει σαν τρελό και η φάτσα μου να έχει παραμορφωθεί από την αηδία. Άρχισα να πιέζω πιο σκληρά όταν ξαφνικά η σάρκα υποχώρησε, αχα!! το πετύχαμε λέω.
Το επόμενο στάδιο που θυμάμαι είναι ότι πρέπει να βάλεις δάκτυλο και να τραβήξεις τα έντερα έξω. Ιουουουου!! Το έκανα με το μαχαίρι τελικά και όλη την ώρα ζητούσα συγνώμη από το ψάρι γιατί ήξερα ότι βασάνιζα το άψυχο κορμί του (δεν μπορεί να είναι καλό κάρμα αυτό). Μετά άρχισα να ξύνω τα λέπια και θυμήθηκα την γιαγιά μου που πολλές φορές είχε λέπια στα μαλλιά, τώρα κατάλαβα, τα άτιμα πετάγονται προς όλες τις κατευθύνσεις χωρίς προειδοποίηση, ευτυχώς που φοράω γυαλιά γιατί μπορεί να είχα χάσει και κανένα μάτι.
Μη σας τα πολυλογώ, έβαλα το ψάρι στο γκριλ, με λαδάκι, πιπέρι και ρίγανη και μετά από κανένα μισάωρο που ήταν έτοιμο το άνοιξα και ανακάλυψα ότι τελικά δεν το είχα καθαρίσει καθόλου!! Ήταν όλα ακόμη μέσα, έντερα, συκώτι και κάτι άλλα που δεν ξέρω τι είναι. Όχι πως αυτό με σταμάτησε από το να το φάω, είχε πάει 6 εντωμεταξύ και ήμουν νυστική όλη μέρα, απλά μάλλον τελικά πέταξα λίγο παραπάνω από ότι θα έπρεπε, μόνο και μόνο για να είμαι σίγουρη ότι δεν έτρωγα κάτι που δεν έπρεπε. Και βγήκε πολύ νόστιμο τελικά, το περιέλουσα και με λαδολέμονο και ακόμη γλύφω τα δάκτυλα μου.
Τα άλλα 3 τα έβαλα ακαθάριστα στην κατάψυξη, το ξέρω δεν θα έπρεπε, αλλά δεν άντεχα να το ξανακάνω αυτό. Και μετά σκέφτηκα, δεν μπορεί, θα υπάρχει Online οδηγός καθαρίσματος ψαριών, και indeed, βρήκα αυτό αυτό, μακάρι να το είχα σκεφτεί νωρίτερα…
Τουλάχιστον έχω άλλα 3 να κάνω εξάσκηση, εκτός και αν μετά από αυτό το post προσφερθεί η μαμά μου να τα καθαρίσει, ε? μανούλα? μου? θα μου τα καθαρίσεις? ε? ε? 
10/09/2006
Πόσο εύκολο είναι να είμαστε ευτυχισμένοι και ταυτόχρονα πόσο δύσκολο. Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω αυτά που ζητάς χωρίς να χάσω αυτά που ζητάω εγώ. Και είναι ειρωνία της τύχης που αυτό που θες εσύ τώρα είναι αυτό που ήθελα εγώ πριν από λίγο. Τι άλλαξε, ρωτάς. Και δεν ξέρω από που να αρχίσω να σου λέω. Αν το σκεφτείς, αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα μας, μη συγχρονισμός. Δεν είναι πως δεν προσπαθήσαμε. Και εσύ και εγώ αλλάξαμε πολλά στους εαυτούς μας για να φτάσουμε μέχρι εδώ. Τόσα πολλά που τώρα βρεθήκαμε πάλι σε αντίθετες όχθες, εσύ στην δικιά μου και εγώ στην δικιά σου.
Δεν ξέρω που θα πάει αυτό, αν θα ανταμώσουμε κάποια στιγμή στην μέση του ποταμού, πάνω σε μια ξύλινη γέφυρα να χαζεύουμε την πορεία του νερού ή αν θα μας παρασύρουν τα κύματα και βρεθούμε τελικά πιο μακρυά από εκεί που ξεκινήσαμε. Αυτό που ξέρω είναι πως για πολύ καιρό τώρα ήσουν το μόνο σίγουρο πράγμα στην ζωή μου και με πονάει να σε βλέπω έτσι στεναχωρημένο. Τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου αλλοιώνονται από την θλίψη και το άλλοτε χαμογελαστό μουτράκι σου είναι σκοτεινό και ταλαιπωρημένο.
Ξέρω δεν σου φτάνουν αυτά που σου δίνω τώρα. Λες ότι έχασες άλλη μια ευκαιρία στη ζωή σου. Εγώ βλέπω ότι έχεις πολλές άλλες. Αφοσιώσου σε αυτά που έχεις και άσε τα άλλα για όταν έρθει η ώρα τους. Είναι όλα θέμα στιγμής. Να είσαι στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή. Φτάσε λοιπόν στο σημείο και περίμενε την στιγμή, δεν θα αργήσει, one way or another…
4/09/2006